zondag 26 november 2017

XXXIV Dagboek Maart 2017





Woensdag 01 maart 2017

Al vroeg waren Sanne en ik bij Annie.
Bruno deed in pyjama open met een pannenkoek in de hand.
"Hmm....dat ziet er lekker uit.", zei ik nog en kreeg al gelijk de mededeling dat er binnen nog lagen.
Ik hield het bij een kop koffie en me even druk bezig houden met de meiden.
"Waar gaan jullie heen?", vroeg Madelief.
"Mama, Sanne en ik moeten naar Amsterdam het één en ander regelen.", gaf ik als antwoord.
"Is dat een ander land?", was de vervolgvraag.
Heerlijk dat jonge grut met van die opmerkingen en vragen die je vol in de lach doen laten schieten.
Na de uitleg, gingen Annie en ik naar de auto.
Het was druk op de weg en we stonden zelfs in file.
Die hadden we niet ingecalculeerd; het was immers vakantie en de ochtenddrukte had toch al voorbij moeten zijn.
We zouden het in elk geval niet redden op tijd bij de Bijzonder Curator te zijn en Annie deed een telefoontje naar haar.
Uiteindelijk viel de schade nog mee; we waren tien minuten te laat.

Even vriendelijk als vorige keer, toen ik hier met Mies en Sanne was, werden we ontvangen.

Ik moest écht heel erg nodig naar het toilet en liet Sanne, Annie en de curator even achter.
Was misschien ook wel even goed, dacht ik nog, want vorige keer had de curator gevraagd alleen met Annie te kunnen spreken en niet met mij er bij.
Toch kwam dit niet ter sprake en nam ik dus even later na het ontwateren weer plaats aan de tafel.
Wederom kwamen de vragen die we al honderd keer beantwoord hebben.
Het ging de curator erom, Annie in de levende lijve te zien en te spreken.
Ze wilde uit haar mond horen dat Annie achter haar keus stond en staat en ook dat Bruno er volledig achter staat.
Ze zal eind deze week een mail naar Bruno zenden.
Die dient hij dan te ondertekenen en bovendien even telefonisch contact met haar op te nemen.
Omdat hij niet aanwezig kon zijn, wil ze op deze manier een zo persoonlijk mogelijk contact met hem gelegd hebben.
Nadat Annie alle vragen en verhalen had neergelegd, deed ik dat ook.
Ze wilde immers dat wij alle artikelen uit de kranten van ons verhaal overhandigden.
Zo ook het geboortekaartje en alle papieren uit het ziekenhuis van de bevalling.
En uiteraard de uitslag van de DNA-test die te kennen geeft dat ik voor 99,99999% zeker de biologische vader ben.
Honderd zal het nooit zijn en dat komt omdat wetenschappelijk niet aangetoond kan worden dat er niet ergens op de wereld iemand is met het hetzelfde DNA.
Dan zou immers de gehele wereldbevolking een DNA-test afgelegd moeten hebben.
Sanne had het trouwens ook prima naar haar zin.......op haar gemak zat ze, net als vorige keer, met de pen van de curator te spelen.
Na ongeveer een drie kwartier verlieten Annie, Sanne en ik de kamer weer.
We zouden snel van de curator horen.

Beneden in het gebouw nog even een bakkie koffie gedronken om vervolgens weer richting huis te gaan.
Dat was ons 'buitenlandse' bezoekje aan Amsterdam.


Een selfie van Annie met Sanne achterin de auto op de terugweg


Zondag 19 maart 2017



"Weer moeilijk bereikbaar hoor......", zei ze lachend door de telefoon tegen Mies.
Annie belde eerder op mijn mobiel, maar ik mis nogal es telefoontjes.
Na een app aan haar, belde ze gelijk terug en Mies nam aan.
Ik was druk in de weer Sanne haar boterham met pindakaas te geven.
Daar is ze dol op!
"Is het goed als we strakjes even een bakkie komen doen?", vroeg Annie.
Toevallig hoefde Mies vandaag niet te werken en hadden we geen verdere afspraken.....dus; "Ja leuk....gezellig!"
Een uurtje later waren Annie, Bruno en de meisjes hier.
Annie dook gelijk in de koelkast om daar haar shakie in te zetten.
Ze is de laatste nogal streng voor zichzelf met een soort punten-dieet.
Snap er niks van.......die vrouw ziet er geweldig uit.....IK zou er niks meer aan doen in elk geval.
Zal een vrouwendingetje zijn.
Even later kwamen er zelfs druiven en sinaasappel in schaaltjes de kamer in.
Was in elk geval weer heel gezellig een paar uurtjes.
Sanne heeft tussendoor nog even een slaapje gedaan en is daarna met Annie aan de Snapchat gegaan.

Vanmiddag een lekker eindje gaan wandelen met Sanne en een frietje gehaald.



Zeg nou zelf; twee gouwe wijfies toch.....?!















zondag 5 maart 2017

XXXV Dagboek Februari 2017







Zondag 05 februari 2017

Het staan gaat Sanne inmiddels heel goed af!
En als ze dan zo over de bank heen schuifelt of langs de tafel, denk je wel; "Goh....wat gaat dat toch snel."
We zijn er inmiddels al lang achter natuurlijk dat ze sneller is dan gemiddeld.
Iets wat we ook steeds bij het consultatiebureau horen, maar ook van anderen om ons heen met een kleintje.
Bij deze een leuk filmpje van de kleine meid staand op de bank:  Klik op dit



Woensdag 08 februari 2017



Wat later uit ons bedje gekomen.
Althans, Sanne en ik, omdat ik ouderschapsverlofdag heb en Mies moest werken in een vroege dienst.
Ook vannacht is het even raak geweest met de kleine meid, dus ze lag naast me toen ik wakker werd.

Ons gewassen, aangekleed, fruithapje, fles, boterhammetje.......het hele riedeltje gehad toen Mies tegen 14:00 uur thuis kwam.
Sanne lag net een uurtje terug op  bed......
Omdat we om 15:00 uur echt de deur uit moesten hebben we haar wakker moeten maken voor weer een fles.

Het was precies 16:00 uur toen we eenmaal in het kantoor stonden van de Bijzonder curator.
Daar hadden we een afspraak mee in Amsterdam in het WTC gebouw.
Echt een huge gebouw!
Het was ook wel even zoeken daar!

We werden vriendelijk ontvangen door de receptioniste die ons een grote mok koffie aanbood.
Ik met Sanne op de borst in de draagzak, en Mies namen plaats op een bank en wachtten tot mevrouw Kroezen ons kwam halen.
Een zeer vriendelijke vrouw kwam ons tegemoet lopen, gaf ons een hand en stelde zich voor, op een lieve manier, aan Sanne.
We liepen met haar mee naar haar kantoor en namen tegenover haar plaats.
Ze begon haar verhaal met het feit dat zij is aangesteld door de rechtbank en zijzelf dus geen kosten in rekening zal brengen.......
Nou....we wisten dat al, maar toch fijn eindelijk te horen dat sommige hulp niet in rekening wordt gebracht.
Natuurlijk begrijpen we ook dat zij toch betaald zal moeten worden en dat het met een omweg, al dan niet langs de advocaat, betaald moet worden.
Zeer geïnteresseerd vroeg ze naar hoe onze route gelopen is en wij vertelden ronduit.
Vervolgens legde ze haar stappenplan aan ons voor; Ontkenning van de juridische vader, erkenning van de biologische vader, afstaan gezag moeder en adoptie van partner biologische vader.
Ze gaat proberen dit alles in één keer bij de rechter er door te krijgen en wellicht met voldoende bewijsmateriaal hoeft het niet eens voor te komen.
En toch gek he......dat bewijsmateriaal; Mevrouw wil tóch dat we een DNA-test laten afnemen.
"Tja.....iedereen kan de vader zijn als je er niet bij bent geweest.", zei ze.
"Oh....maar dat was ik wel hoor!", antwoordde ik.
Mevrouw verschoot van kleur en boog haar hoofd naar beneden in de stukken die voor haar lagen.
"Oh....euh....ja, dat kan natuurlijk.", ging ze lachend verder.
Even later, in nog hetzelfde onderwerp, liet ze vallen; "Nou...je kunt wel zien op wie ze lijkt."
"Ja.....en tóch moet er een DNA-test komen.", zei ik.
Een tweede keer kleurde mevrouw maar zei lachend; "Ja.....dat vraag ik toch. Ik snap u beiden volkomen hoor, maar hoe meer bewijs, hoe beter ik beslagen te ijs kom."
Daar heeft zij natuurlijk ook weer gelijk en we willen het uiteraard best.
Het is alleen zo jammer dat dát wel in rekening wordt gebracht.....een DNA-test komt toch al snel op € 750,=.
Maar goed.....wat niet anders is, is niet anders.
"Bovendien zou ik heel graag de krantenartikelen ontvangen, het originele geboortekaartje en de stukken uit het ziekenhuis van de bevalling.", ging ze verder.
Die dingen zijn natuurlijk helemaal geen probleem.....we hebben genoeg.
"Ik zou ook graag de draagmoeder en haar man willen ontmoeten voor een kennismakingsgesprek."
"Oei....dat gaat een lastige worden.", zei ik haar, wetende dat Bruno lastig vrij kan krijgen en er een groot gezin is waar rekening mee gehouden moet worden.
"Dat begrijp ik,", zei ze, "als ik de draagmoeder maar een keer live spreek. Voor haar man kan ik wel verklaring opmaken en die laten ondertekenen."

Na ongeveer een half uur, drie kwartier, gesproken te hebben, vertrokken we weer.
Thuis direct begonnen met stukken, brieven en kranten bij elkaar zoeken begonnen.




Zaterdag 11 februari 2017



"Yeahhh......sneeuw!!", riep ik toen ik de gordijnen opendeed vanmorgen.
Ja hoor.....Sanne heeft mazzel; er is een aardig laagje sneeuw gevallen.....háár eerste sneeuw!
Ze keek haar oogjes uit naar het witte wereldje......wij ook.
Wat een heerlijk en fraai gezicht het meisje in deze sferen te zien!





















Woensdag 22 februari 2017




Bruno had een berichtje gedaan met de vraag of ze vanmorgen effe een bakkie konden komen doen.
Altijd gezellig!
De kotertjes op school en ze kwamen met z'n tweetjes.
Ik stond net koffie te zetten en Mies was net in de tuin toen ze aankwamen.
Annie stapte de keuken in en we pakten elkaar even stevig vast.
Wat zag ze er leuk en goed uit!
"Oh.....waarom begin ik nou ineens te janken?", vroeg ik met tranen in m'n ogen hangend om haar nek.
"Gek he....hou maar op, anders loopt mijn make-up uit.", zei ze lachend.
Het was gewoon weer even dat we elkaar niet gezien hebben......dat zal het zijn geweest.

Na een flinke knuffelsessie met Sanne gingen Bruno en Annie weer verder.
Wat is het toch een goud stel!




























"En wanneer zien we jullie es in Leidschenveen?", stond er bij een reactie ergens op ons Facebook.
Jan, een ex-collega die met pensioen is, en zijn vrouw vragen nog vaak naar ons en vooral naar Sanne.
Ze zijn op kraambezoek geweest en Jan is nog een paar keer op de zaak op visite geweest.
Het lag al heel lange tijd in de bedoeling ook bij hen een bakkie te gaan doen.
Omdat we vandaag beiden vrij waren, hebben we dat vandaag gedaan.
Was echt heel gezellig!
Twee mensen die eens ook zo graag kinderen wilden krijgen, maar bij wie het niet zo mocht zijn.
Dat gaat dan toch door je hoofd als je deze twee mensen zo liefdevol bezig ziet met Sanne.
Ja.....was gezellig en zullen we vast vaker doen!





























Was weer een heel gezellig dagje!




XXXIV Dagboek Januari 2017





Zondag 01 januari 2017



Happy new year!

Rond half acht vanmorgen kwam Michel thuis uit zijn werk......Sanne en ik sliepen nog.
Heel zachtjes sloop Mies in bed met de wetenschap dat Sanne en ik er samen ook in lagen.
Natuurlijk werd ik even wakker; "Gelukkig nieuwjaar lieffie......trusten.....", zei ik en zakte weer weg.
Niet voor heel lang, want ik had immers in gedachten een paar nieuwjaars-bezoekjes te gaan afleggen.

Ik stond rond half negen op en ging gelijk aan de slag met flessen, luiers en badjes.
Ik had me voorgenomen om als eerste met Sanne naar Annie en Bruno te gaan om daar nieuwjaar te gaan wensen.
Dat deed ik onafgesproken en dan heb je het gevaar dat er niemand thuis is......en ja, dat was het geval.
"Verdorie.....jammer!", zei ik tegen Sanne die ik op mijn arm had toen we daar voor de deur stonden.
Ik dacht; "Ze zullen vast naar Oma Bep zijn......laten we die kant maar op gaan."
Dat is dan al weer een heel eind richting huis.
Ik belde daar rond 11:30 uur aan en Dirk deed open.
"Hey.....! Oh.....dát vind ik leuk! Kom binnen.....!", zei hij enthousiast.
En natuurlijk ook Oma Bep reageerde zo blij en ging gelijk aan de gang met koffie en beschuittaart.
"Ja, ze zouden wel komen....vanmiddag ergens.", zei ze toen ik vertelde dat ik al bij Annie aan de deur had gestaan.
We zouden op ze blijven wachten en natuurlijk was de verrassing groot toen Annie, Bruno en de kinders binnen kwamen.




Later in de middag is Jochen nieuwjaar bij ons komen wensen.........

Laat het jaar maar beginnen!
We hebben er zin an................



Vrijdag 06 januari 2017



"Ik kijk nu even met de ogen van je oma........kind wat je mooi!"
Deze woorden werden uitgesproken door Carla, de moeder van Desireé.
Zij was een heel goede vriendin van Ma.
Ze leerden elkaar kennen toen wij, Dees en ik, nog kinderen waren; we zaten op dezelfde kleuterschool en sindsdien gingen onze ouders veel met elkaar om; heel veel!
Totdat er eens om de één of andere reden een kleine kink in de kabel kwam en zij elkaar niet meer zagen.
Desireé en ik bleven elkaar wel nog geruime tijd zien.....totdat ook dat eens een beetje doodbloedde.
Ik schreef eerder in het blog dat Desireé en ik elkaar weer zien......iets waar ik héél blij mee ben!
Van de week stuurde ze een app of ik het leuk zou vinden als ze vandaag zou komen met haar moeder; Carla.
Ja.....dat zou ik zéker leuk vinden.
Bijna 30 jaar zagen we elkaar niet.
Wat een weerzien!
Emotioneel.......mooi......leuk!
We hebben veel over vroeger gesproken en over Ma, over haar verloren dochter en over het heden.
En ja......wat vond ze onze kleine Sanne mooi, lief en leuk!
Ze had als cadeautje een tasje gehaakt en een mutsje.
Zo ontzettend schattig.
"Goh.....en dat je moeder dit nu niet heeft mogen meemaken.....zo jammer!", zei Carla.
Ze draaide zich om richting de box, waarin Sanne lag en zei de woorden waar ik zojuist mee begon.
Het raakte me..........






























Zaterdag 07 januari 2017



Een heel druk daggie......niet alleen voor Sanne maar ook voor ons.
Vanmorgen eerst naar Jaap en Anka gegaan; Japie was vandaag jarig.
Altijd leuk en gezellig en een knuffelfeestje voor Sanne.
Maar ook vanmiddag bij Annie en Bruno;
Ook Annie vierde vandaag haar verjaardag.
Nog meer feest......knuffelfeest!
En als klap op de vuurpijl vanmiddag een nieuwjaarsborrel bij ons op het pad met de buurtjes.
Zoals gebruikelijk staat er een grote tent op het pleintje met glühwein, snert en andere versnaperingen.
En zo ontzettend lief; omdat uiteraard bekend was dat wij ook zouden komen met z'n drietjes, werd er niet gerookt!
Dat was wel een bedankje en-public waard......super lief!




Bij Tante Anka op schoot
En ook hier heerlijk knuffelen






















Gelukkig nieuwjaar!!




Woensdag 11 januari 2017



Vanmorgen naar het consultatiebureau geweest met Sanne.
"Wat een flitsend kind!", zei de arts.
We kunnen het niet anders dan eens zijn met haar natuurlijk.
Sanne weegt nu bijna acht kilo en meet bijna zeventig centimeter.......ze gaat als een speer.










































woensdag 4 januari 2017

XXXIII Dagboek December 2016





Donderdag 01 december 2016



We gaan het jaar afsluiten........december is aangebroken.
Zal best even een vreemd en soms emotioneel maandje gaan worden.
Sanne's eerste Kerst.....mijn moeders sterfdag, Ma die Sanne oh zo graag had willen meemaken........
En zo komen er meer momentjes deze maand, ongetwijfeld.
Maar vooral mooie momenten.....ik weet het zeker!
Persoonlijk houd ik erg van deze maand, dus kom maar op.

Annie heeft vorige week een tattoo laten zetten.
Dat was toch wel een momentje van even slikken hoor.......over emotioneel gesproken.
Ze vroeg ons voet- en handafdrukjes te maken van Sanne.
Het was even een kliederboel maar het is gelukt.
Op ware grootte heeft Annie 'Sanne', een voetje en een handje laten tatoeëren.
Zo onwijs gaaf!
Met de babyshower vlak voor de zomer gaven we haar een tegoedbon van zo'n tattoo-shop.
Ze heeft hem volledig gebruikt en het resultaat mag daar zijn!
Heel bijzonder......heel mooi; voor altijd bij haar aanwezig.








Woensdag 07 december 2016



We brachten rond 13:00 uur Sanne bij Jochen.
Zijn huis is al bijna in volle kerstsferen, dus Sanne keek haar ogen uit.
Al die lichtjes!
En ja.....ook naar lichtjes in de ogen van Jochen; was is hij apetrots op die kleine meid!
Altijd leuk om te zien........

Ik denk dat het voor mij ongeveer tien jaar terug is dat ik met het openbaar vervoer met de bus heb gereisd.
Ergens heb ik ook een beetje een hekel aan dat soort vervoer; "Het openbaar vervoer brengt je altijd van waar je niet bent, naar waar je niet moet zijn!", was eens een gevleugelde uitspraak van me.
Maar goed; we zouden om half drie in het centrum van Den Haag zijn bij het Ministerie van Justitie.
Een auto parkeren in het centrum is een crime en duur en dus namen we de bus.
Een halte of vijf vanaf Jochen.
Niet te geloven, maar onderweg kreeg de bus een ongeluk en moesten alle passagiers uitstappen en zo vervolgden wij onze weg te voet.......
"Het openbaar vervoer brengt je......."
Nou goed.....u begrijpt wat ik bedoel.

We gingen naar de bijeenkomst van de Staatscommissie in het Ministerie.
Zij zouden het rapport toelichten waar zij twee-en-een-half jaar mee doende zijn geweest.
'Het rapport van de Staatscommissie Herijking Ouderschap'
Zeker niet alleen wij, maar ik geloof wel dat we een voortrekkersrol hebben gehad voor wat betreft het duidelijk maken dat er ook andere vormen van ouderschap bestaan dan 'slechts' mannetje-vrouwtje en een kind.
Dit kwam duidelijk naar boven toen wij het aanhangig maakten bij het College voor de Rechten van de Mens waar we destijds twee zitting hadden.
Omdat wij niet geholpen werden door de medici in Nederland, een IVF-behandeling, terwijl die voor hetero-stellen, alleenstaande vrouwen en lesbiennes wel mogelijk werd gemaakt, voelden wij ons gediscrimineerd.
Het oordeel van het College was uiteindelijk: "Er is geen medische noodzaak voor de heren een kind te krijgen."
Dat oordeel snappen we overigens nog steeds niet, want voor wie in deze hele wereld is er wél een medische NOODZAAK een kind te krijgen?

Zoals gezegd; niet alleen wij zwengelden dit eens aan.
Veel mensen hebben we in de afgelopen jaren mogen leren kennen; draagmoeders die voor anderen een kind (of meerderen) hebben gedragen, advocaten en anderen die met dit onderwerp veel te maken hebben of hebben gehad.
Mooi om deze mensen even allemaal bij elkaar zien........leuk ook.
Ook het COC, medici en de Kinderbescherming hadden mensen afgevaardigd.

De samenvatting van de bijeenkomst; Zeer positief!
Als het om draagmoederschap gaat, wil men dat er vooraf al veel geregeld wordt via o.a. de rechter en andere instanties.
Op die manier kan geregeld worden dat juridisch ouderschap al bij de geboorte van het kind geregeld is.
En niet zoals wij nu ongeveer een jaar bezig zijn met afstand doen van gezag (als het gaat om draagmoeder Annie en haar man Bruno) en erkennen en de adoptieprocedure van Michel.
Ook zullen meer klinieken dan alleen de VU draagmoederschap mogen begeleiden.

Dit alles in een notendop hoor.
We kregen het rapport, de samenvatting, mee en telt 47 pagina's.
Het rapport zelf kregen we ook......637 pagina's!



Zaterdag 10 december 2016



Yeahhh......vandaag een kerstboompje gaan kopen!
Omdat er nu niet zo veel ruimte in de woonkamer is door stoeltjes, kussens, wippers en een box, kozen we dit jaar voor een wat kleinere dan we normaal hebben.
Wat was het geweldig om voor het eerst samen met Sanne een kerstboom te gaan kopen.
Ze keek haar ogen uit op het terrein waar alle bomen stonden uitgestald.
Hoe zou ze de geuren hebben ervaren?
Wijzelf vonden het in elk geval een heerlijk moment om zo met z'n drietjes hier even te zijn, de geuren van Kerstbomen op te snuiven.
Een beetje guur en op de achtergrond klonk Kerstmuziek.
Wat een heerlijke tijd.......en de gedachte dat Sanne haar 1e Kerst er aan komt........ja, heerlijk!























Donderdag 15 december 2016



Wederom kregen we pas een verzoekje van iemand die ons via Facebook.
Ze is stagiaire en wil ons graag een interview afnemen.
Dat was vanavond.
Een aardige, leuke, jonge meid.
Het ging voornamelijk over hoe de rolverdeling is in huis bij gelijkgeslachten.
En nog meer bijzonder voor haar hoe die is, nu er een kleintje in huis.
Vele vragen werden op ons afgevuurd.......zeer benieuwd naar haar uiteindelijke bevindingen.



Zaterdag 17 december 2016



Vandaag m'n verjaardag.
Lekker bijtijds opgestaan en Michel laten liggen.
Hij sliep, omdat hij eigenlijk nog maar net op bed lag.
Hij heeft een paar nachtdiensten gehad.
Echt onze verjaardag vieren doen we eigenlijk nooit, maar er zijn altijd mensen die even een bakkie willen komen doen en dat is natuurlijk altijd goed.
Ik had voor vanmiddag wat visite ingeschat.
Op ons gemakkie waren Sanne en ik ons aan het poedelen.
"Waar zijn Mieseneis? Mieseneis....?", werd er beneden geroepen door drie kleine kotertjes.
Wout, Arie en Bram noemen ons nog steeds Mieseneis.
Zeker Wout en Arie snappen heel goed wie wie is hoor, maar Bram legt het linkje nog niet echt en noemt zowel Michel als mij; Mieseneis.
Sanne was net klaar en strak in de nette kleertjes......ik daartegenin nog steeds in pyjama.
Ursula en Ro waren erg vroeg.
Gaf mij mooi de gelegenheid Sanne aan Urs over te dragen en zo kon ik zelf even gaan douchen.
Toen Urs en de mannen weer vertrokken kwam de volgende visite niet lang daarna.
En toen die weer weg gingen, stond Jochen aan de deur.
"Hmmm......gaan we vanaf volgend jaar toch anders doen.", bedacht ik me zoals eerdere jaren weer.
"Volgend jaar vieren we onze verjaardagen ergens tussen Mies en mijn verjaardag in."
Michel is de 8e jarig en dat is dan vast een strakker plan.
Nu vieren we onze verjaardag niet, maar ook met Mies zijn verjaardag kwamen de buurtjes en zo.
Kunnen we het beter ergens tussenin doen.
Neemt niet weg dat het een gezellige dag was, al was ie erg vermoeiend; vooral voor Sanne.



Dinsdag 20 december 2016



Kerst is in aantocht.
De Kerstboom staat.
Steeds meer Kerstkaartjes hangen aan het plafond.
En ook aan Sanne wordt er nu al veel gedacht; van Annie kreeg zij haar Baby's 1e Kerstbal.
Van Oma Bep kerstslofjes en van Annie kregen we eerder kussentjes met foto-afdrukken van Sanne.
Van een collegaatje vier hartjes met de mededeling; "Eén hartje staat voor Michel, eentje voor jou en eentje voor Sanne. Ik wil dat je er één ook aan Annie geeft.......ik vind haar zo ontzettend bijzonder!"
Uiteraard daar gehoor aan gegeven..
En ook Annie......het hartje hangt in haar boom:


Plannen zijn een tijd terug al gemaakt......laat Sanne's 1e Kerst maar komen!


We wish you a Merry Christmas!   Klik daar =>>   Onze Kerstgroet



Zaterdag 24 december 2016    Kerstavond


Sinds een paar jaar gaan we met Kerstavond naar Angela.
Een heel goede vriendin......een schat van een vrouw!
Het klinkt misschien gek, maar met Kerstavond spelen we dan het zogenaamde Sinterklaasspel.
Er liggen allemaal cadeautjes, kleine liflafjes, europakjes, in het midden van de kamer en met een grote dobbelsteen pak je aan de hand van het geworpen getal een pakje.
Dat pak je uit en leg je voor je.
Het kan zomaar zijn dat als iemand bijvoorbeeld 3 gooit je met z'n allen een plaats moet opschuiven en je dus al je pakjes weer 'kwijt' bent.
Dit jaar liep het net even anders dan andere jaren;
Een vriendin van Angela d'r moeder is ook jaarlijks bij met haar man.
Helaas werd Tina dit jaar ernstig ziek en heeft zij Kerst net niet mogen meemaken.
Vorige maand nog waren we met Sanne bij haar in het ziekenhuis.
De explosie van blijheid bij Tina was zo mooi om te zien!
"Oh wat vind ik dát leuk! Sanne......kom es hier meisje!", riep ze door de zaal van het ziekenhuis.
Een prachtmoment was dat!
Bovendien had ze die dag te horen gekregen dat er waarschijnlijk toch kans was Kerst te gaan beleven......en wie weet hoeveel Kersten nog meer.
Men had zeer goede hoop met een bepaalde therapie.
Helaas.....het liep spijtig genoeg heel snel, heel anders.
Toch was haar man en een gedeelte van haar familie deze Kerstavond wel aanwezig.
Ja.....er werd gesproken over Tina.....en ja....er waren een paar zeer emotionele momenten, maar toch was het ook gezellig en hebben we 'gewoon' het spel gespeeld.
En Sanne?
Nee.....die hoefde niet mee te spelen maar kreeg wel mooie cadeau's van Angela en haar moeder.
En ook wij; zonder ook nog maar één keer met de dobbelsteen gegooid te hebben, kregen we een groot pak.
Een houten plank met daar op een foto van ons drietjes.....prachtig!









Zondag 25 december 2016     Sanne's 1e Kerstdag




Een heel bijzondere dag.
Voor ons.....en voor Sanne.
Maar ook voor Jochen.
Jochen is zo trots als een aap met zeven......nee, als een pauw, sinds de geboorte van Sanne.
Hij is de voogd, heeft Sanne's naam gekozen en wil oppassen zo vaak als mogelijk.
Gemiddeld is hij toch wel twee a drie keer in de week effe hier hoor......
Het kon dus niet uitblijven deze Kerst; ze kreeg eerder al haar Kerstjurkje maar wat stond haar allemaal nog te wachten.
Rond 14:00 uur waren we bij hem.
In tegenstelling van die van ons, is zijn Kerstboom huge!
En wat lagen er ontzettend veel cadeautjes onder zeg.........de meesten bleken later voor Sanne te zijn.
Wij zijn ook niet overgeslagen hoor en ook hijzelf heeft zijn presentjes gekregen, maar voor Sanne was bijna overweldigend.
Ze bleef scheuren......lachen.....spelen......en weer scheuren.......
Toen Sanne lag te slapen hebben we heerlijk gegeten; konijn.
Ieder jaar zijn we één van de Kerstdagen bij Jochen en ieder jaar staat konijn op het menu.
Ook toen Ma nog in ons midden was......konijn.
Heerlijk die tradities!

Eerste Kerstdag van Sanne.......het was mooi, liefdevol, geweldig!
Morgen doen we in elk geval lekker rustig aan met z'n drietjes; lekker thuis, ontbijtje en 2e Kerstdag vieren met veel spelen met Sanne en haar nieuwe speeltjes.

Kerstavond en Kerst......kon voor ons en de kleine meid niet meer stuk!

Bekijk hier een foto-filmpje:      Sanne's 1e Kerst



Zaterdag 31 december 2016



De laatste dag van het jaar.
Ook weer zo'n traditie; ik probeer de Kerstboom weg te hebben en blaas ballonnen op om vervolgens aan het plafond te hangen.
Mies zit in z'n nachtdiensten en ik heb bovenstaand inderdaad gedaan toen hij lag te slapen.
Toen hij beneden kwam rond 15:00 uur, was alles lekker opgeruimd en hingen de ballonnen in het midden van de kamer.
Vooral Sanne vond dat prachtig.....zéker de rode ballonnen!

Vanavond zijn de buurmeisjes even geweest en hebben we oliebollen gegeten die Mies vanmiddag nog heeft staan te bakken.
Tegen half elf vanavond ging Mies weer naar zijn werk en bleven Sanne en ik achter met z'n tweetjes.
Ze sliep, hoe ongelooflijk, door al het vuurwerk heen dat ver voor twaalven al werd afgestoken, heen!
De laatste fles heb ik op zich laten wachten tot een veel later moment.
Kwart voor twaalf ben ik Sanne gaan wakker maken en zijn we beneden gaan wachten op de slag van 12.
In dat kwartier ging er veel.......heel veel door me heen.
Het afgelopen jaar......wat een ongelooflijk gaaf jaar hebben we achter ons!
Een geweldige zwangerschap, een zeer mooie bevalling en een wolk van een dochter; Sanne!
En een vriendschap.......ja, er ging helaas een vriendschap door verloren maar de vriendschap die we nu hebben gewonnen is voor het leven......daar zijn we zo ontzettend blij mee.
Familieperikelen.......ja, ook die zijn er nog altijd.
Al zijn ze minder aanwezig.......er is inmiddels geen contact meer met de directe familie van Michel.
Triest.....diep triest, maar niet anders.
Ik kan niet anders zeggen dan dat hij zijn stinkende best heeft gedaan alles weer op zijn pootjes terug te krijgen.
Helaas......de verhalen die door de familie gaan worden verdraaid of niet geloofd of begrepen.
Het is niet gelukt en Mies heeft zich er bij neergelegd.
Met nog slechts één nicht is er af en toe contact.......een vrouw waar altijd erg negatief over werd gesproken in de familie en uitgerekend zij is het die zo nu en dan contact opneemt met Michel en andersom.
Weegt het allemaal op tegen al het positieve en mooie dat ons overkwam in 2016?
Hmm......het is triest en had niet gehoeven.
Voor Mies vind ik het nog steeds erg jammerlijk maar ik heb de indruk dat hij het mooie van 2016 meer ziet.
Onze liefde voor elkaar.......een liefde die ook nog es bekroond is met een heel, héél bijzonder geschenk; Sanne!
Ja.....dat maakt toch, denk ik, inderdaad dat hij het naast zich neer kan leggen.

Gedachten gingen ook naar Ma.
Het is al weer 7 jaar terug dat zij overleed.......maar wat had ze graag meegekregen dat haar oogappeltje het nu zo goed heeft, zo gelukkig is met zijn vent.
En Sanne......oh mijn god.......dat had ze toch echt wel het einde gevonden hoor!

Nu op naar 2017.......de 12 slagen hebben geslagen.......het is nieuwjaar.
Sanne's eerste levensjaar.......we gaan haar eerste Pasen tegemoet......haar eerste verjaardag......
Oh....wat kijken we uit naar 2017!

Happy New Year!








zondag 6 november 2016

XXXII Dagboek November 2016







Vrijdag 03 november 2016



Heerlijk......Marktplaats!
In de winkel betaal toch je al snel 40 Euro voor zo'n ding.......
Het liep af en toe wat langs elkaar heen, maar vandaag eindelijk kunnen afspreken met de vrouw die ons dit stoeltje verkocht voor slechts 5 Euro!
Thuis het ding met anti-bacterie-spul schoon geschrobt, al was die echt niet zo vies hoor, maar het idee.
Sanne vindt het heerlijk om even zo rechtop te zitten.
Ze heeft de laatste tijd zwaar de behoeft om maar te zitten.
In dit stoeltje gaat het net even wat makkelijker, al is ze er nog net even te klein voor.
Maximaal een half uur per dag zit ze er in.

Zie hier haar nieuwe stoeltje =>>   Wat een mooie, rooie stoel....!

Helemaal ideaal om Sanne haar eerste vastere hapjes te geven.
Veel mensen beginnen met peentjes.
Wij hebben er voor gekozen een met een minder zoete groente te beginnen: broccoli.
Wat een feest.......het was echt een kostelijk vermaak!
Al ga ikzelf een beetje op 'Oma Loes' lijken waar ik niet van houd......maar ik heb gelachen.
Voor Sanne?
Zie zelf en klik daar  =>>     Broccoli......het eerste échte hapje!




Vrijdag 11 november 2016



Het staat nog niet eens zichtbaar Te Koop en toch vandaag al de eerste bezichtiging.
Het Voorburg-tijdperk;
Ik kocht daar een appartementje om een nieuwe start te maken.
Een heerlijk huisje op een eerste etage, aan een rustige laan.
Ik heb er een paar jaar gewoond voor het leven verder ging op de woonboot.
Door omstandigheden werd het niet verkocht maar verhuurd.
Vorige maand zei de huurster die er zat de huur op en maakten we de keus om het huisje nu actief in de verkoop te zetten.
De markt is weer wat aan het aantrekken en ik hoop gewoon mijn hypotheek er uit te krijgen.....zonder schuld achterblijven.
Het was een bekende die vandaag als eerste het appartementje ging bekijken.
"Ja.....dat ben JIJ Eise......netjes en een leuk ouderwets huisje. Ik zag je er al helemaal zitten.....", zei hij, toen hij me vanavond belde.
Het is niet zijn ding.......niet zijn stijl van wonen en zal voor een andere woning gaan.
Ik zal ook hier later, als het appartement op Funda staat, een linkje zetten naar het schattige huisje.

Klik op deze tekst; het huisje staat er inmiddels op

Ik vond het wel opvallend dat hij me dus best goed kent.......ik en wij zijn ook van de ouderwetse.
Zo ook vanavond.
Sanne is vandaag bij gastouder Suus geweest, heeft vanavond haar hapje gekregen (inmiddels zijn we op pompoen overgestapt) en na het eten hebben we een badje voor haar gemaakt.
Ook al weer zo heerlijk ouderwets:
De kolenkachel brandt al weer een poosje met de potten en pannen op de plaat.
Nu stond de plaat helemaal vol om een flinke plons heet water te verkrijgen.
Een jaar of twee terug kochten we een andere salontafel......een ouderwets teil.
De teil hebben we slechts even als tafel gebruikt.......we gebruiken hem toch liever waarvoor hij eens heel vaak gebruikt werd......












Zaterdag 12 november 2016



"Hoi.....goeiemorgen...... Arie is daarnet geboren!"
Het is al weer vier jaar terug dat ik op weg ging naar mijn werk.
Ik stond nog in de schuur toen mijn mobiel ging.
Het was Ursula die me met bovenstaande woorden belde.
Haar tweede mannetje werd op 11-11-2012 's-morgens vroeg geboren.......
Gek he......vandaag vierden ze zijn verjaardag en denk je toch terug aan die bewuste ochtend.
Het lijkt gisteren.............
En nu zaten we daar vanmiddag met onze Sanne daar op zijn kinderfeestje!


Arie 4 jaar!!




Woensdag 16 november 2016



Mies had vandaag een late dienst en ik papa-dag, dus konden we met z'n drietjes naar het consternatiebureau met Sanne.
We hadden het eigenlijk wel verwacht; geen bijzonderheden, alles en iedereen gaat goed.
09:40 uur hadden we een afspraak en we waren er tien minuten eerder en kwam het dat we om 09:40 al weer naar buiten stapten.
En toch in die tien minuten tijd bij de verpleegkundige;
Nadat Sanne gewogen en gemeten was, kwam ze op het grote kussen te liggen.
Klaar voor wéér twee prikjes.
Sanne huilt niet veel......en als ze piept, roep ik regelmatig; "Hey....das niet echt, ik zie geen tranen."
Ze met haar gezichtje richting de verpleegkundige en ze brabbelde wat met Sanne die haar lachend aankeek.
Ook ik liet even mijn stem horen en ze probeerde direct haar hoofd te draaien; "Hey.....bekend, bekend...", leek ze te denken en ook wij kregen een lachend gezichtje te zien.
Daar kwam de eerste prik.
Sanne gaf een harde gil.....en huilde écht!
Inclusief tranen!
En dan dat snikkende geluid.......wat is dat dan een ontzettend zielig moment zeg......bah.
Inmiddels had ik ook al wat waterige oogjes, maar bleef lachen naar ons meiske en bleef sussen.
Hoppetee!
Daar was prik twee in het andere beentje al........
Nu was het gillen iets heftiger en de tranen rolden over haar wangetjes........
Dan weet je echt niet hoe snel je haar van dat kussen af moet pakken en dicht tegen je aan wil drukken!
Nog geen minuut later lacht Sanne je al weer toe......wat een stoer meisje!












Donderdag 17 november 2016



Vanavond een bakkie gaan doen bij Annie en Bruno.
Als altijd weer even gezellig!
We konden het niet te laat maken, omdat Mies nu de nachten ingaat.
Maar ook voor Sanne niet.......ze sloeg nu wel een flinke slaap over.
Annie vond het heerlijk haar weer even te zien en te knuffelen.
Al wilde het de fles geven niet zo best lukken.......dat nam Bruno over......maar nee, ook nu had Sanne heel andere dingen te horen en te zien.
Mies heeft uiteindelijk toch de hele fles er in gekregen........wellicht was het toch de poep-luier die er aan zat te komen een minuut of tien later.
Voor de kids hadden we een paar Sinterklaascadeautjes meegenomen.
"We hebben het ze vandaag verteld,", zei Annie.
"Toch maar verteld dat het hier om een verkleedde man gaat."
"En.....hoe reageerden ze?", vroeg ik haar.
"Echt een beetje van 'oh...' en meer niet."
Ze geloven vast weer als de cadeautjes in zicht komen........

En oh......toch nog één keer het huisje dat te koop staat hoor :-)
Even hebben we gedacht; "Zullen we het aanhouden voor later voor Sanne....."
Maar nee, dat duurt echt te lang! :-)
Bij deze een video van het appartement:    Klik hier voor videootje



Zaterdag 26 november 2016



"Zo mooi......ik zou het ook zó ontzettend graag eens willen doen. Draagmoeder zijn......ja, dat zou ik echt graag nog eens willen doen.", zei de jonge vrouw die we vanmiddag ontmoetten.
"Maar ja.....ik zou niet eens weten waar ik me zou moeten aanmelden als ik dat wil gaan doen.", ging ze verder.
Mies en ik zeiden beiden tegelijk: "Nou.....bij ons!"
Dát zijn de momentjes dat een tweede kleintje soms toch wel even door je heen gaat......al zijn we daar niet veel mee bezig hoor.
We zijn super gelukkig en dik tevreden!
Onze droomwens is uitgekomen......maar soms zijn er van die kleine momentjes.
We lachten er om en later zat Annie lekker met haar te kleppen.

Een tijd terug sloot Annie zich aan op Facebook op de pagina Juli-mama's.
Nadat zij haar en dus ook ons verhaal daar had verteld, vroeg ze aan de dames daar of wij ook in de groep konden komen met Sanne.
Een ieder was even positief tegenover die vraag en ook wij krijgen al het wel en wee mee van de mama's en de kleintjes die in juli dit jaar geboren zijn.
Helemaal leuk!
Nog leuker het idee elkaar es allemaal te ontmoeten.
Het werd georganiseerd en vandaag gingen de mama's, wij en de kleintjes elkaar ontmoeten in Houten bij een Van der Valk.
Echt een leuk initiatief geweest.......was zo ontzettend gezellig en heerlijk om al die ukkepukkies te zien!
Opvallend is dan toch wel het verschil......de één groeit veel sneller dan ander, de één is veel gezetter dan de ander, de één is veel beweeglijker dan ander........helemaal leuk!
Annie heeft ronduit haar verhaal aan meerdere verteld.....en zo ook wij.
Wat geeft een kick om met die twee dames te pronken: Annie en Sanne!








Uiteraard had Annie haar camera bij en schoot er op los!



Woensdag 30 november 2016



"Wat een lief kind! Is ze altijd zo rustig?", vroeg de makelaar.
Sja.....het valt inderdaad op; Sanne is over het algemeen een heel rustig meiske.
Oh.....ze kan haar keeltje opzetten hoor!
Maar toch.....ze is zo'n zoet kind.
Leuk dat zelfs de makelaar dat opvalt.
We hadden Sanne op de tafel gezet en wij zaten aan diezelfde tafel.
In de aanslag om de koopakte te onderteken.
Jawel......het huisje in Voorburg is verkocht!
Een stukje verleden.......een huisje van eens van mij; verleden tijd!








dinsdag 11 oktober 2016

XXXI Dagboek Oktober 2016



                               



Vrijdag 07 oktober 2016



Dat gaat wennen......heus het gaat vast wennen.
Ik had van tevoren al ingeschat meer tijd nodig te hebben natuurlijk; Sanne voeden, wassen, aankleden......
Normaal gesproken sta ikzelf om 06:00 uur op als ik moet werken.
Lekker op mijn gemak een bakkie koffie......en nog eentje.
Journaal........op het andere net het journaal.
Wassen, aankleden.......en dan rond 07:45 uur op de scooter.
Nope.....dat zou vandaag anders gaan; Sanne ging voor het eerst naar het gastoudergezin.

Om half zes stond ik dus maar gelijk met Mies op.
Hij ging even voor half zeven de deur uit naar zijn werk.
Zeven uur had Sanne de fles binnen en ging ik haar verder aankleden.
Mies heeft een tijdje terug een soort kar gekocht die je achter aan je fiets kunt vastzetten.
In die bak past weer precies de maxi cosi.
Op deze manier fietste ik het dorp in.

Het is maar een klein stukje van ongeveer 10 minuten fietsen, maar het voelde vreemd.
Om op dit tijdstip, nog donker, op de fiets te zitten.
Maar als ik af en toe achterom keek in de bak, dan zag ik Sanne vrolijk lachend om zich heen zitten te kijken.
Dat zijn van die momenten dat je echt denkt: "Wat zou er nu door dat kleine koppetje heen gaan?"
Even voor half acht stond ik bij Suus aan de deur te hannesen met de kar.....er móét een handige manier zijn ook al die riemen weer los te krijgen.
"Goeiemorgen.....ik had me bijna verslapen zeg.....", zei Suus die in de voortuin kwam staan met haar haar nog nat.
Ook voor haar even wennen allemaal.
Ze is pas het gastoudergezin begonnen.
Heeft in de kinderopvang gewerkt maar toen haar zoontje geboren werd, wilde zij liever thuis zijn bij haar kind.
In haar geval de ideale combinatie nu natuurlijk.
Ze schreef zich in bij een gastoudergezin-bureau en wij zijn haar eerste ouders die een kindje komen brengen bij haar.
Een week of twee terug hebben we Sanne ook al een keer gebracht.
Gewoon om te proberen.
We kregen deze mogelijkheid gewoon voor niks aangeboden door Suus.
Zo konden wij es zien hoe we er op reageren.......hoe zijzelf dat ervaart en natuurlijk ook Sanne.
Het ging toen super......dus ook nu zou ik Sanne met een gerust hart achter.
Wel gek......dat kan ik je wel zeggen......wel gek!
Ik zette de maxi cosi neer en vertelde wat Mies allemaal voor Sanne had ingepakt.
"Nou ja.....pak de hele tas maar uit en zie maar hoor.....", zei ik haar.
Het was tijd om te gaan.
Suus ging voor het raam staan met Sanne.
Nog een keer zwaaien......en nog een keer.......
Ik zakte op mijn knieën om beter de aandacht van Sanne te kunnen trekken.....dat lukte.
Nee......er vloeide geen tranen al voelde het best emotioneel.
Het komt gewoon doordat we alle vertrouwen in Suus en haar werkwijze hebben!




Super he
Een futuristische wippert


En een lol
Samen met vriendje Quinn in de box

Pracht plaatje













Zaterdag 08 oktober 2016



"Vinden jullie het gezellig als we zo een bakkie komen doen?", schreef Bruno in een appie aan me.
Natuurlijk!
Mies was nog aan het werk toen de bups hier binnen kwamen.
Annie, Bruno en de drie kotertjes.......een drukte van belang ineens.
Al snel nam Annie Sanne van me over.
"Hey....wat is dat nou?", vroeg ze hardop.
"Wordt ze eenkennig?"
Sanne zette het op een krijsen en stopte pas toen ik haar weer over m'n schouder had hangen.
Bij de volgende poging kon ze toch nog effe met Sanne knuffelen en zat binnen no time tussen Bruno en Annie in op de bank.
Hilarisch werd het toen Mies en ik nog even met haar gingen spelen.......zie foto's:














Zondag 09 oktober 2016



Mies moest vandaag werken.
Sanne en ik hebben uitgeslapen tot een uurtje of acht.

Jochen is vanmiddag hier naar toe gekomen.....mét een pan bami!
Hij kon gelijk aan de bak met de fles voor Sanne....iets waar je hem niet mee pest.








Maandag 10 oktober 2016



"Nee.....u had de intentie weg te rijden.", zei de man van de Gemeente van Orde en Gezag.
"Nee mijnheer,", zei Mies, "ik had de intentie naar die bak te gaan en daar een zakje te pakken."
Het is inmiddels goed drie jaar terug dat Michel es de hond ging uitlaten.
Toen kon dat nog op de fiets en dat deden we dan ook vaak.
Gizmo redt dat tegenwoordig niet meer.
Als hij er nu lucht van krijgt dat hij uit kan, omdat we bijvoorbeeld de riem pakken, dan weet hij dat hij nog maar even hoeft te wachten.
Dan moet hij eerst wel nog het hele pad aflopen en dan nog es naar een stukje waar het kan en mag......dat redt hij dus niet meer.
Hij is bijna vijftien en loopt op zijn laatste pootjes.
Maar drie jaar terug fietste Mies, met Giz er naast, naar het stukje groen.
Giz had zijn drol laten gedropt op het gras.
Mies had de fiets ook nog aan zijn hand en wilde naar de bak lopen waar de poepzakjes in zaten.
Ongeveer tien stappen vanaf de bewuste drol.
Binnen die tien stappen stond het meneertje van de Gemeente naast Mies en hield hem aan.
"U wilde wegrijden zonder de drol op te ruimen.", begon hij.
"Nee mijnheer......", en Mies legde uit hoe het zou gaan.
"Nee....u had de intentie weg te rijden. Uw ID alstublieft.", bleef de man stug volhouden.
Mies begon te koken en gaf de man zijn ID.
Tijdens het schrijven van de bon zei Mies niet van plan te zijn te betalen, omdat dit niet klopte wat er nu gebeurde.
"U had de intentie weg te rijden en daar krijgt u een boete voor. Ruimt u de drol nog op?", zei de man.
Zou je hem niet.....?!?
"Anders kost het u 1300 Euro extra om een poepwagen te laten komen.", dikte de man nog even aan.
Mies was al lang onderweg om de drol weg te ruimen......precies zoals we altijd doen.

Na maanden kwam de prent binnen; 175 Euro!
Mies was nog steeds boos en tekende protest aan.
De bekeuring was verkeerd uitgeschreven.
Verkeerde plekken werden benoemd en zo ook de plek van waar de drol lag.
Die lag niet op de stoep maar op het gras.
Met foto's van Google-maps en kruisjes erbij, zond Mies de bekeuring terug.

Ongeveer een jaar na het gebeuren belde Mies met Juridisch incassobureau.
"Oh maar mijnheer.....dat kan nog wel drie jaar duren. We hebben alles doorgezonden naar het Openbaar Ministerie. Zij nemen het verder in behandeling. U hoort er vanzelf over.", zei iemand hem.

Geloof het of niet; vandaag moest Michel voorkomen bij het Gerechtshof van Leiden!
VOOR EEN DROL!!



Toch met wat zenuwen, je doet zoiets gelukkig immers niet dagelijks, moest Mies wachten tot hij aan de beurt was.
Nadat hij zijn verhaal had gedaan en de foto's online bekeken waren, kreeg Mies de uitspraak te horen van de Officier van Justie: Vrijspraak!

Och, och, och.....mensen mensen, waar zijn we mee bezig.......een hondendrol...!!

Maar goed.....dat was de reden dat Sanne vandaag een kort dagje bij Gastouder Suus was.
Sanne heeft nergens iets van meegekregen en heeft een heerlijke tijd gehad met haar vriendje Quinn!

Het filmpje waarin te zien is hoeveel lol Quinn en Sanne hebben saampies: =>    Sanne en Quinn





Dinsdag 11 oktober 2016



Vanavond na een tijdje weer naar Ursula en de jongens gegaan.
Oeijoeijoei......ze waren druk vanavond zeg!
Sanne blijft lachen en goed om zich heen kijken.
"Sanne....Sanne......Sanne!!", wordt er druk door de jongens geroepen.
Het lijkt wel alsof ze nu al verkering zoeken........

Al snel moest de fles gegeven worden.
"Mag ik het doen......mag ik Sanne vasthouden.", hoorden we constant.
Die eer hebben we toch aan Urs gelaten.

Later heeft Sanne natuurlijk even bij de jongens mogen zitten........wat een pret!

















Woensdag 12 oktober 2016



"Ja....Sanne kan uitgekleed worden hoor!", klonk het een beetje snibbig achter ons.
Heel zacht hoorde ik Mies zeggen: "Ja joh....je ziet toch dat ik daar mee bezig ben!"
Ik lachte het een beetje weg.......we stonden inderdaad Sanne te ontkleden in ons eigen hokje bij het consternatiebureau.
Eerst op de weegschaal; 6090 gram.
En haar lengte is inmiddels al weer 62,5cm.
Voor ons drietjes was het eigenlijk wel weer genoeg zo.....maar ja......de controle van de verpleegkundige moest nog komen én de prik!
Na onze verhalen over Sanne en hoe goed ze het doet, keek de verpleegkundige haar helemaal na.
Beentjes in de lucht, aan de armpjes omhoog om te zien hoe Sanne haar hoofd meeneemt, in het mondje enzovoorts........
Alles gaat goed!
Op het scherm zien we allerlei lijntjes die voor een 'normale' groei staan; Sanne schiet tot nu overal boven uit.
Maar ja.....daar kwam ie dan; de prik!
Vorige keer was dat best een klein dramaatje, al heeft ze er achteraf geen last van gehad.
Dit keer ging het geheel vlekkeloos.
Even een gilletje bij het inbrengen van de spuit, maar toen klaar!
En daar kwam direct de lach weer van de kleine meid; zelfs naar de verpleegkundige die ikzelf waarschijnlijk niet zo lief zou aankijken bij zo'n steekwond........








Donderdag 13 oktober 2016



Precies op de slag van acht reden we bij Annie en Bruno om de hoek de parkeerplaats op.
"Oh....ze komt ook net aanrijden.", zei Mies.
Ondanks de schemer herkenden we natuurlijk gelijk de journaliste die ons een paar maanden terug een interview afnam voor een artikel in het Leidsch Dagblad.
En wat een mens is dat zeg!
We liepen op elkaar af en hielden elkaar lekker stevig even vast.
"Ik volg jullie op de voet via Facebook en het blog hoor.....maar.....hoe is het?", vroeg ze lachend.
Even later tikten we heel zachtjes tegen het raam.
Annie stond in de keuken en kwam naar de voordeur.
Na het voorstellen, gingen Mies en de journaliste zitten en ik hielp Annie met de koffie en thee.
Bruno was even vergeten dat vanavond het interview zou zijn en was op zijn gemak een flinke ronde aan het lopen met de hond.
Na een telefoontje kwam hij nat van het zweet van het rennen de kamer binnen.
"Ik zeg even 'hallo' en ga dan wel even naar boven hoor.......even iets verfrissen en iets anders aan.", zei hij.

De journaliste begon direct met haar interview.
Een kladblok op haar schoot, kop thee voor haar, één been onder het andere been en maar vragen.
Voor even ging weer heel ons traject aan ons voorbij.
Van kennismaking tot conceptie, van zwangerschap tot en met de bevalling.
Maar ook over nu en onze vriendschap.
Over onze afspraken en vooral veel over Sanne!

Goed twee uur later dacht de journaliste voldoende te weten.
"Ik bestel voor aanstaande maandagmiddag een fotograaf. Een collage zou leuk zijn......of misschien toch één mooie foto. We gaan zien.....ik ga er een mooi stuk van maken en laat het jullie vooraf lezen.", zei ze.
Het was heel gezellig.......leuk haar weer gezien en gesproken te hebben.
En zo ontzettend benieuwd naar het stuk!!



Zondag 16 oktober 2016



Echt heel erg leuk Desiree weer te zien!
Goed 40 jaar (!) geleden trokken we echt heel erg veel met elkaar op.
Met haar zus zat ik op de kleuterschool en later op de basisschool.
We maakten als kind heel veel met elkaar mee en onze ouders waren vrienden van elkaar.
Na jaren hielden vooral Desiree en ik veel contact met elkaar.
Totdat we beiden een relatie kregen, we op heel andere plaatsen gingen wonen en we uit elkaar groeiden........
Tot ergens dit jaar in augustus.
Dees zocht contact met ons en we hadden weer contact via Facebook.
Snel spraken we weer met elkaar af na elkaar ongeveer 20 jaar niet gezien te hebben.
Wat blijkt; ze woont twee straten verderop bij Ursula waar ongeveer eens in de twee weken komen!
Een date was dus zo gemaakt en we gingen naar haar toe met Sanne.
Wat hadden we elkaar veel te vertellen.....er moést dus natuurlijk een vervolg komen en dat willen we vaker doen.
Vandaag was ze bij ons en net als vorige keer had ze wéér een cadeautje voor Sanne bij zich; de schat!
Jochen kwam vandaag terug uit Duitsland.
Hij was dit weekend bij zijn familie geweest en hebben de October-festen gevierd.
Ook hij kent Desiree nog van eens........
Was een leuke dag.......en wat heeft Sanne een aandacht gekregen!


30 augustus 2016 bij Desiree




Woensdag 19 oktober 2016



Gisteren is Oma van Sanne met Opa Dirk op visite geweest.
Wat een lief stel is dat toch ook!
Je kijkt er dus niet gek van op van welke kant Annie dat heeft........
"Zolang ik het kindje niet zie, zal ik me geen oma voelen.", had zij eens gezegd aan Annie.
Hoe het dan kan lopen he........uiteindelijk was juist zij één van de eersten die Sanne zag; ze was bij de bevalling aanwezig!
Het heeft een kleine aanloop periode nodig gehad, maar zij ís gewoon Oma!
En wat hebben ze beiden zitten knuffelen met Sanne......de fles gegeven.......knuffelen en knuffelen.....

Was leuk en gezellig!

Wat niet leuk en gezellig was volgt nu;

Het is bijna dertien jaar terug en door omstandigheden was ik bij Ma in huis.
"Nu zou je dan eindelijk een hond kunnen nemen, als je wil. Ik ben toch de hele dag thuis.", zei ze eens.
Ik wilde graag voor een Dalmatiër gaan, maar na goed in het dier te verdiepen en verschillende fokkers geweest te zijn, kwam ik er achter dat het niet helemaal mijn type hond zou zijn.
Gek genoeg keek ik op Marktplaats en daar zag ik een fotootje van een hond die ook zwart/wit was en belde naar het nummer onder de advertentie.
"Met Ursula.", klonk het.
Ik vertelde dat ik interesse had in de hond die zij aanbood en maakte een afspraak met haar.
"Wat vind je eigenlijk van zijn naam?", vroeg ze toen ik eenmaal kennis had gemaakt met de hond.
"Gizmo......ja, eerlijk gezegd vind ik hem niet bijzonder.", antwoordde ik.
"Als je hem een week of twee, drie anders genoemd hebt, luistert ie er toch ook wel naar?", vroeg ze.
"Nee.....dat vind ik zielig. Dat beest heet nu al twee jaar Gizmo.....het zal Gizmo blijven."
Op die manier heb ik Ursula leren kennen.
Gekscherend zeg ik het nog wel eens tegen haar; "Ik heb jou van Marktplaats geplukt."
Toen niet wetende dat ze mij uiteindelijk zou leren paardrijden, ik haar stijldansen en dat ze jaren later zou voorstellen voor ons een kindje te dragen!

Wat de tijd dan eigenlijk hard gaat........over een goed half jaar zijn we al weer vijftien jaar verder!
In de loop der jaren hebben we echt heel veel lol, plezier en liefde van Gizmo gekregen.
Ja.....ook wat minder leuke dingen; wat kon dat beest stelen.
Maar al met al......wat een goud beest!
"Als ie het nog maar redt.", zeiden Mies en ik nog wel eens tegen elkaar vorig jaar.
Giz ging achteruit.
Zakte vaker door zijn poten.....kreeg veel bulten waarvan er ongetwijfeld een keer een verkeerde tussen zou zitten.
Hij heeft het gered.......Sanne heeft ie nog mogen leren kennen, al sloeg hij er niet al te veel acht op hoor.
Hij vond alles best.
Twee weken terug kreeg hij een fikse blaasontsteking.
Bij de dierenarts heeft hij een hoge dosis antibiotica gekregen en nog wat andere pillen.
Van de week was de kuur pas klaar.
Tijdens de kuur hield het wildplassen en poepen op.......maar een dag na stoppen, begon de ellende weer voor hem.
We hadden inmiddels twee bakken water voor hem klaar staan........en je zag hem weer triest worden.

Om kwart voor drie hadden we weer een afspraak bij de dierenarts.
"Het is klaar.", zei ik tegen de jonge man.
Twee weken terug was er een vrouwelijke, maar deze kerel had vandaag dienst en had zich ingelezen in de geschiedenis van Giz.
Net als haar van twee weken terug, was ook deze man het er mee eens; Het was klaar.

Wat heb ik een mooie tijd met deze hond gehad!
De thuiskomst bij Ma met hem.......ik zal het nooit vergeten.
Zo ontzettend enthousiast liep ie bij haar de keuken in en rende door naar de tuin.
In eerste instantie rende hij Ma zelfs voorbij.
Bij terugkomst in de keuken toen Ma hem aanhaalde kon het niet meer stuk tussen die twee.
"Zo'n hond krijg je nooit weer, Eis.", zei ze nog diezelfde dag.
Uiteindelijk was Giz bij het overlijden van Ma aanwezig.......op haar bed dat in de kamer stond.
De verhuizing naar een mooie plek waar we nu wonen, de strand- en boswandelingen.
De boottripjes waar ie helemaal weg van was, het mee rennen naast de paarden.
En uiteindelijk de geboorte van Sanne......hij heeft het allemaal gered!

Vanmiddag om 15:00 uur hebben we Gizmo laten inslapen.......we zullen hem missen!




Gizmo Oktober 2004
19 oktober 2016 Giz en Sanne
Gizmo 14 jaar 19 oktober 2016





Donderdag 20 oktober 2016



"Mag ik éven aan je buik voelen?", vroeg ik haar, wetende dat niet iedere zwangere vrouw er van gediend is dat mensen ongevraagd aan haar buik zitten.
"Ja......natuurlijk!", was het antwoord.
Normaal gesproken zie ik haar in uniform......een collegaatje van me die nu ook zwanger is.
Dolgelukkig is ze.....samen met haar man uiteraard.
In april 2017 verwachten zij hun kindje.
Maar nu ik haar in privé kleding zag en de zwangerschap beter zichtbaar, kon ik het niet laten deze vraag te stellen.
Even bracht het me weer terug naar de tijd dat Annie zwanger was van Sanne.
Iedere keer even aan de buik voelen......bijna door je hand heen de aanwezigheid voelen van een heel klein mensje dat als een wonder in de buik van de moeder groeit.
We waren bij haar om zwangerschap spulletjes te brengen die zij van Annie kreeg; een hele doos vol.

Was even een gezellig middagje!



Donderdag 27 oktober 2016




Sanne voor het eerst in een babystoeltje bij Suus


Vandaag was er weer een oppasdag bij gastouder Suus.
Je zou het op de foto niet zeggen, prachtige foto overigens, maar Sanne had vandaag een klein off-dagje.
Volgens Suus was ze huilerig en wilde slechts aan je hangen........
Nu is zij de rotste niet, dus heeft Sanne veel kunnen hangen en lekker gewandeld :-)



Zaterdag 29 oktober 2016



"Goeiemorgen lieffie.....", zei Mies toen ie thuiskwam uit een nachtdienst.
"Jullie zijn vroeg......", voegde hij er aan toe.
Het was een klein rommelig nachtje geweest.
Sanne werd steeds even wakker.
Zonder echt te huilen of zo hoor......maar ja, ik hoor nu eenmaal elk geluidje en kuchje.
Volgens mij heeft ze zelfs vannacht liggen snurken......maar met een heel gek geluidje.

Mies was iets later thuis dan gebruikelijk na een nachtdienst.
Hij was eerst naar een paar benzinestations gereden om een krant te kunnen bemachtigen.
Wel kranten, maar niet geslaagd voor de juiste.
De winkel was nog dicht......al lagen de te verkopen kranten wel al voor de deur.
"Nee......dat doe je niet, al ging het even door me heen.", zei Mies lachend.
Een half uurtje later ging hij terug naar de winkel en kocht twee exemplaren van het Leidsch Dagblad.
Yes!
We staan er wéér in.......leuk!


29 oktober 2016

Pagina groot wederom een artikel in het Leidsch Dagblad














Het was écht een leuk interview dat de lieve journaliste met ons had.
En wat heeft ze er een mooi stuk van gemaakt!
Dank je wel Nancy Ubert......je bent een schat!

En voor degenen die het artikel van december nog es willen lezen; klik hier =>>  Leidsch Dagblad 12 december 2015



Zondag 30 oktober 2016



Vele......vele......heel veel reacties ontvingen we op het krantenartikel!
Vooral via Facebook, maar ook hier op het pad, via de sms en de app......ongekend hoe veel mensen aangegeven dat ze het een mooi artikel vinden.
Zelfs mensen die zeggen er een traantje bij gelaten te hebben.
Wat ontzettend gaaf om ons verhaal zo open te trekken en zo ontzettend veel mooie en lieve reacties te krijgen!
Annie zei het al; "Ik ben zo trots op het artikel!"
Yep.....en terecht.....het IS een goed artikel.

"Ik heb een nieuw recept......stokbrood uithollen, kipfilet bakken, kaas.....", zei Annie en verder liet ik haar niet komen.
"Oh....dat is van Taste It!", riep ik al gelijk.
Dat zijn van die filmpjes die voorbij schieten op Facebook met redelijk simpele recepten maar vaak oh zo lekker er uitzien!
En lekker was het........we hoefden namelijk niet lang na te denken of bleven eten toen Annie die vraag stelde.
Uiteraard was Sanne er ook bij en bij binnenkomst riep Madelief al; "Ik ga Sanne strakkies de fles geven!"
Een uitgemaakte zaak dus.....en zie hier:      Madelief geef Sanne de fles en wil met haar trouwen